گلكم دلم خيلي گرفته نمي دونم چه گناهي كردم كه دارم اين     

 

گونه مجازات ميشم هركاري ميكنم نميتونم باخودم كناربيام

 

اومدي بهم كمك كردي تابتونم دوباره خودموپيداكنم"دوباره

 

معني دوست داشتنوبفهمم "دوباره جون بگيرموو...

 

اماحالا ميدونم كه معني دوست داشتن چيه "دوست داشتني

 

كه باعادت كلي فرق داره .اره گلم بزاربه جرات بگم تنها

 

كسي كه عميقادوسش دارم وخواهم داشت تويي "مي دونم

 

اگه كسي پيدا بشه افتخاربده به وبلاگم سري بزنه فكرميكنه

 

دروغ ميگم ولي نه عين حقيقته "حيف كه نه قلبم نه چشام و

 

نه وجودم متعلق به خودم نيست وازخداميخوام تواين قدمي

 

كه برداشتم كمكم كنه تابه آرزوم برسم "آرزويي كه آرزوي

 

من شده "اگه چشام مال خودم بودبه حرمت دوستيمون فدات

 

ميكردم اگه قلبم به خودم تعلق داشت اونم ازجاش درمياوردم

 

ودودستي تقديمت ميكردم  تاميدونستي چقدردوست دارم ولي

 

بايدحفظشون كنم چشاموازبد ديدنها"قلبموازآلودگي ها "    و

 

وجودموازهوس ها ...حيف كه چيزي ندارم تاتقديمت كنم اما

 

بهم گفتن تااون موقع ميتونم چيزاي خوبوتوش جابدم پس تا

 

تااون موقع قلبم جاي توست"چشام مال توست"ووجودم فداي

 

توست "گلكم دلم گرفته كاش بازميتونستي آرومم كني   و

 

ديگه نميتونم ادامه بدم بهتره بااشك چشمام وضوبگيرم وبرم

 

كمي قران بخونم واينجوري آروم بگيرم ومرحمي بشه واسه

 

اين دل گرفته ام.

 

بنام کاتب کتیبه عشق

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نيست

بين من و عشق تو ولی فاصله ای نيست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من ده

گفتی که نه بايد بروم حوصله ای نيست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و ان وقت

 جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نيست

رفتی و  خدا پشت و پناهت به سلامت 

بگذار بسوزد دل من مسئله ای نيست

 

 

وفادار تو بودم تا نفس بود

دريغا همنشينت خارو خس بود

دلم را بازگردان      بازگردان

همين جا سوختن بس بود     بس بود!

 

 

 

زندگی زیباست*** اما بدون غم

مرگ زیباست*** اما بدون گناه

دوستی زیباست*** اما بدون کلک

عشق زیباست*** اما بدون دروغ

دنیا زیباست***اما بدون درگیری

گل زیباست***اما بدون ریشه

سکوت زیباست***اما بدون یار

شیشه زیباست***اما بدون تیرگی

برف زیباست***اما بدون رهگزر

خانواده زیباست***اما بدون دوری

ما هم زیباییم ***اما بدون ماسک

                                                        

                                                 

تومثل یك معجزه ي حقيقي

تو لحظه هاي بيم و نا اميدي

كه در غروب آخرين دقايق

از آسمون به داد من رسيدي

من آخرين اميد اين نگاهو

به لحظه ي اومدن تو بستم

بيا كه در نهايت صداقت

به انتظار ديدنت نشستم

 

 

نوشته شده توسط مجتبی در شنبه بیست و نهم تیر 1387 ساعت 1:38 | لینک ثابت |

 

احمدشاملو

 

نوشته شده توسط مجتبی در شنبه یازدهم خرداد 1387 ساعت 0:9 | لینک ثابت |

گفتی که می بوسم تو را ؛                                      گفتم تمنا میکنم..

گفتی اگر بیند کسی؟                                             گفتم که حاشا میکنم..               

 گفتی اگر از بخت ِ بد ناگه رقیب آید ز ِ در؟                 ..گفتم که به افسونگری ؛ او را ز ِ سر وا

میکنم..گفتی که تلخی های ِ می گر ناگوار افتد مرا؟..  گفتم که به نوش ِ لبم ؛

آنرا گوارا میکنم.

.گفتی چه می بینی -                                            بگو- درچشم ِ چون آیینه ام؟..

گفتم که من خود را در او.....تماشا میکنم

 

 

 

 

بندي به پايش افكنم؛                         گويم خداوندش منم...

چون بنده در سوداي ِزر؛كالاي ِبازارش كنم...

گويد ميفزا قهر ِ خود؛گويم بكاهم مهر ِ خود...

گويد كه كمتر كن جفا ؛گويم كه بسيارش كنم...

هر شامگه در خانه اي؛چابكتر از پروانه اي...

رقصم بر ِ بيگانه اي؛وز خويش بيزارش كنم...

چون بينم آن شيداي ِمن فارغ شد از سوداي ِمن...

منزل كنم در كوي ِ او؛باشد كه ديدارش كنم...

گيسوي خود افشان كنم؛جادوي  خود گريان كنم...

با گونه گون سوگندها ؛بار ِ دگر يارش كنم...

چون يار شد بار ِ دگر ؛كوشم به آزار ِ دگر...

تا اين دل ِ ديوانه را ؛ راضي ز ِ آزارش كنم.

/سيمين بهبهاني/

 

 

                                            

آنقدر نزدیکی به دلم، ای مهتاب

که چنان پندارم

آسمان خاکی است

و میان من و تو

چه کسی می خواهد؟

پرده ی غم بکشد

ولی افسوس که من

تا قلم بر گیرم

که به روی دیوار

عکس تو بنگارم

ابر سرگشته ی غم

هاله ای می گردد

به میان من و تو...

نفسم میگیرد، دلم می لرزد

که چه آسوده توانستی غم

به میان من و او

پرده ای ساز کنی

با غم اغاز کنی...

 

کـاخ خــــــورشـــیـد 

 

نوشته شده توسط مجتبی در جمعه سیزدهم اردیبهشت 1387 ساعت 2:46 | لینک ثابت |

       

 

 

                 

اگر برای تو شعری عاشقانه بخوانم

این شعر تا ابد با تو خواهد زیست

حتی وقی که من دیگر نباشم

یا وقتی که دیگر میان ما عشقی نباشد

شعر عاشقانه بیشتر از آدمها می ماند

عاشقانت تو را ترک می کنند

اما شعر عاشقانه

همیشه با تو خواهد بود

پس بگذار برایت شعری عاشقانه بخوانم!

شعری از اعماق جان٫

که مرا به یاد تو آورد......

شعری که همیشه با تو بماند.

                

 

          اگرمی دانستی دل ترک خورده من با یاد چشمان بارانی ات شکسته تر می شود

 

                                       هیچ گاه به من پشت نمیکردی

 

          اگر می دانستی در خلوت شبا نه ام به طنین قدم هایت گوش می سپارم

 

                      تا آخرین ستاره در دامان سپیده به خواب رود

 

                                            هرگز نمی رفتی...

 

نوشته شده توسط مجتبی در یکشنبه یکم اردیبهشت 1387 ساعت 23:36 | لینک ثابت |

پيداست هنوز شقايق نشدي زنداني زندان دقايق نشدي وقتي که مرا از دل خود مي راني يعني که تو هيچ وقت عاشق نشدي

 

وقتي که گريه کرديم گفتن بچه است................. وقتي که خنديديم گفتن ديونه است

 وقتي که جدي بوديم گفتن مغروره............................. وقتي که شوخي کرديم گفتن سنگين باش............................. وقتي که حرف زديم گفتن پر حرفه................................................... وقتي که ساکت شديم گفتن عاشقه................................................... حالا ام که عاشقيم مي گن گناه

 

عشق کليد شهر قلب است به شرط آنکه قفل دلت هرز نباشد که با هر کليدي باز شود

آري دوستي دو نيمه دارد نيمي از آن عشقي است که دل تو را بيقرار کرده است و نيمي ديگر آن محبتي است که در دل من مي تپد

 

 

 

 

به  نام آن که عشق را با خون به هم پیوند داد

" اولین نامه ی عاشقانه               تقدیم به عشق خودم"

سلام عزیزم                       دوستت دارم

در کوچه ای خلوت به دنبال عشق می گشتم عشقی که تا ابد با من باشد عشقی که بتواند من را درک کند .   در کوچه ی خلوت گلی را دیدم گلی که پر از احساس و پر از خون جاری از عشق بود. شاید تو فکر کنی که کوچه ی خلوت فقط برای قصه هایی از جدایی است ولی نه بعضی از کوچه های خلوت انسان رو به عشق نزدیک تر میکنه . در آن کوچه یک گلی بود که شاخه ای شکسته داشت گلبرگ های آن پرپر شده بود و جز آه و ناله چیزی برای حرف نداشت .  من آن شاخه ی خشکیده را به خانه بردم از او مراقبت کردم او را در جایی قرار دادم که سرور تمام گلها   شود به آن  آب دادم از خورشید خواستم که بهترین نور خود را به گل بتاباند تا آن گل شایسته گی سروری گلها  را داشته باشد .    من از او آنقدر مواظبت کردم  گاهی دستم از خارهای آن گل زخمی میشد ولی با هر رنج و زحمتی بودآن را به درجه ی سروری رساندم .حال من آن گل را در گلدان خود نگه داشته ام و او را همچون خدا میپرستم  و او هم با بوی خوش خود  مرا سر مست میکند.

    

نوشته شده توسط مجتبی در سه شنبه بیستم فروردین 1387 ساعت 0:25 | لینک ثابت |

نوشته شده توسط مجتبی در دوشنبه نوزدهم فروردین 1387 ساعت 15:21 | لینک ثابت |

نوشته شده توسط مجتبی در دوشنبه نوزدهم فروردین 1387 ساعت 14:14 | لینک ثابت |